.

Οι περισσότεροι άνθρωποι αγνοούν τις δυνατότητές τους.

Είναι σαν μια πεταλούδα που πάντοτε ζούσε μέσα σε ένα κλειστό βάζο.

Όταν το βάζο ανοίξει η πεταλούδα παραμένει μέσα γιατί κανείς δεν της είπε ότι μπορεί να πετάξει.



Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2011

«ΚΑΘΑΡΑ» ΟΝΕΙΡΑ ΚΑΙ ΠΡΟΜΕΤΩΠΙΑΙΟΣ ΛΟΒΟΣ



ΤΑ ΚΑΘΑΡΑ ΟΝΕΙΡΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΑΠΟ ΤΑ ΑΛΛΑ.
Εμπεριέχουν συνείδηση, όνειρο και συμμετοχή του κοιμώμενου. Μάλιστα πολλές φορές ο κοιμούμενος είναι σε θέση να καθοδηγεί τα καθαρά όνειρα από τον ύπνο στον ξύπνιο.
Η εξήγηση βρίσκεται στο γεγονός ότι εκείνη την ώρα αρχίζει και ξυπνάει ο προμετωπιαίος λοβός. Ο προμετωπιαίος λοβός είναι το τμήμα του εγκεφάλου που ρυθμίζει την συνείδηση και κατά συνέπεια διαδέχεται την ονειρική κατάσταση. Είναι δηλαδή το κλειδί που οδηγεί στην εγρήγορση και επαναφορά της κίνησης του ατόμου σε ότι αφορά αντίληψη, συναισθήματα και σκέψεις.


άπό 

Πέμπτη, 3 Νοεμβρίου 2011

Η σκοτεινή ενέργεια του μυαλού.

Ανακαλύφθηκε στον εγκέφαλο ένα δίκτυο σε διαρκή εργασία. Θα μπορούσε να είναι ο κρυφός σκηνοθέτης της ζωής μας. Και να εξηγεί τις ψυχικές νόσους...


Είστε ξαπλωμένοι σε μια πολυθρόνα, με κλειστά μάτια, στο ζενίθ της χαλάρωσης. Αν πιστεύετε ότι αυτή τη στιγμή ο εγκέφαλός σας λειτουργεί στο ελάχιστο, κάνετε λάθος: οι νευρώνες σας ζουν μια σημαντική δραστηριότητα, ανταλλάσσοντας βιοχημικά μηνύματα χωρίς σταματημό. Μάλιστα, η ενέργεια που καταναλώνει ο εγκέφαλος είναι 20 φορές μεγαλύτερη από αυτήν που χρειάζεται για να συνειδητοποιήσετε το κουδούνισμα του τηλεφώνου.
Αυτό οφείλεται στη «σκοτεινή ενέργεια» του εγκέφαλου: όπως και αυτή του σύμπαντος, είναι υπεύθυνη για μεγάλο μέρος των γεγονότων, αλλά είναι αόρατη με άμεσο τρόπο.
Βουητό στο υπόβαθρο
Η ανακάλυψη της σκοτεινής ενέργειας του εγκέφαλου αποδεικνύεται πολύτιμη. Μπορεί να βοηθήσει στην κατανόηση της λειτουργίας όχι μόνο του εγκέφαλου αλλά και διάφορων διανοητικών ασθενειών και να ανοίξει νέες προοπτικές που θα μας βοηθήσουν να ξεκαθαρίσουμε τι είναι η συνείδηση. Το εγκεφαλικό σύστημα που είναι επιφορτισμένο με αυτή τη βασική λειτουργία έχει ονομαστεί DMN (Default Μode Νetwork, Δίκτυο Αυτόματης Λειτουργίας) και μοιάζει να έχει το ρόλο του συντονισμού, του κρυφού σκηνοθέτη στις χιλιάδες εργασίες με τις οποίες η φαιά ουσία μας είναι απασχολημένη στη ζωή μας.
Οι βάσεις αυτής της ανακάλυψης ανάγονται στο 1929, όταν ο Χανς Μπέργκερ, εφευρέτης του ηλεκτροεγκεφαλογραφήματος, εντόπισε συνεχείς ηλεκτρικές διακυμάνσεις στον εγκέφαλο: «Το κεντρικό νευρικό σύστημα είναι διαρκώς ενεργό, όχι μόνο όταν είμαστε ξύπνιοι», είχε πει.
Όμως οι παρατηρήσεις του αγνοήθηκαν. Η άφιξη της τομογραφίας εκπομπής ποζιτρονίων (PET) τη δεκαετία του ’70 και της λειτουργικής μαγνητικής τομογραφίας εγκεφάλου (fMRI) τη δεκαετία του ’90 επέτρεψε την ανακάλυψη των εγκεφαλικών περιοχών που ελέγχουν διάφορες λειτουργίες (όραση, λόγος, κίνηση κ.λπ.). Όμως, για να επιτευχθεί αυτό, έμεινε στη σκιά η δραστηριότητα του εγκέφαλου όταν αναπαύεται. «Σχεδόν όλες αυτές οι έρευνες σχεδιάστηκαν με τρόπο ώστε να δίνουν την εντύπωση ότι μεγάλο μέρος των εγκεφαλικών περιοχών παραμένουν σε κατάσταση ηρεμίας μέχρι που καλούνται να εκτελέσουν μια συγκεκριμένη εργασία», παρατηρεί στο Scientific American ο Μάρκους Ε. Ράιχλε , καθηγητής νευροβιολογίας στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Ουάσιγκτον στο Σεντ Λούις (ΗΠΑ), πρωτοπόρος στις μελέτες αυτού του τομέα. Με άλλα λόγια, επισημαίνονται μόνο οι εγκεφαλικές περιοχές που είναι ενεργές σε μια εργασία, για παράδειγμα κατά την ακρόαση μουσικής, σαν ο εγκέφαλος να ήταν ανενεργός μέχρι τη στιγμή που το άτομο άρχισε να ακούει. Έπειτα προέκυψαν διάφορα στοιχεία που υποδείκνυαν μια εκτεταμένη δραστηριότητα υποβάθρου του εγκέφαλου, ακόμα και σε κατάσταση ηρεμίας.
Σκέψεις χαμηλής κατανάλωσης
Τη δεκαετία του ’90 ο Ράιχλε, κατά τη διάρκεια μελετών με την PET, παρατήρησε ότι κάποιες εγκεφαλικές περιοχές είναι πάντα ενεργές. Μάλιστα, έχουν μια πτώση δραστηριότητας ακριβώς όταν διεξάγεται μια εργασία (ομιλία, ανάγνωση, γράψιμο κ.λπ.).
Αυτό ήταν φανερό σε ένα τμήμα του μέσου βρεγματικού φλοιού, κοντά στο κέντρο του εγκέφαλου, που χρησιμοποιείται στην ανάμνηση των αυτοβιογραφικών γεγονότων. Άφησε τόσο αμήχανους τους ερευνητές ώστε την ονόμασαν «μέση μυστηριώδη βρεγματική περιοχή».
«Έπειτα από διάφορα πειράματα επιβεβαιώθηκε ότι ο εγκέφαλος δε λειτουργεί στο ελάχιστο όταν δεν είναι απασχολημένος με κάποια συνειδητή δραστηριότητα. Αυτή η περιοχή, κατά μυστήριο τρόπο, όπως το μεγαλύτερο μέρος των άλλων περιοχών, παραμένει διαρκώς ενεργή, μέχρι ο εγκέφαλος να επικεντρωθεί σε μια νέα εργασία», προσθέτει ο Ράιχλε.
Όταν ο ίδιος το 1998 παρουσίασε τα αποτελέσματα σε ένα επιστημονικό περιοδικό, απορρίφθηκαν, γιατί θεωρήθηκαν λανθασμένα. Αυτές οι εγκεφαλικές περιοχές (και άλλες, ακόμα και απομακρυσμένες αλλά συνδεδεμένες μεταξύ τους) αποτελούν τμήμα ενός ξεχωριστού συστήματος, του DMN.
Εγκέφαλος στο φουλ
Είναι ένα εγκεφαλικό σύστημα που είναι ενεργό εν ώρα ανάπαυσης, όταν δεν κάνουμε καμιά νοητική προσπάθεια και αφήνουμε το μυαλό μας ελεύθερο να αρμενίζει. Εργάζεται λιγότερο όταν είμαστε απασχολημένοι με κάποια δραστηριότητα, σαν να μην θέλει να ανακατευτεί με τα άλλα εγκεφαλικά συστήματα που είναι πιο ενεργά εκείνη τη στιγμή. Αυτή η έντονη εσωτερική δραστηριότητα αφήνει χώρο στις απαιτήσεις του εξωτερικού κόσμου, όταν παρίσταται ανάγκη. Όμως οι καθημερινές εργασίες, όπως η ανάγνωση, δεν επιφέρουν αύξηση στην κατανάλωση εγκεφαλικής ενέργειας  μεγαλύτερη από 5% σε σχέση με αυτήν που χρειάζεται στη βασική κατάσταση, που είναι περίπου 20 φορές μεγαλύτερη από αυτήν που χρησιμοποιείται σε μια απλή απάντηση σε ένα εξωτερικό ερέθισμα, όπως το να διώξουμε μια μύγα.

Αυτοσυγκεντρώνομαι
Αυτή η αλλαγή πορείας άνοιξε νέους δρόμους στην έρευνα. Σε μια μελέτη με επικεφαλής τον Φαμπρίτσιο Εσπόζιτο του Τμήματος Νευροεπιστημών του Πανεπιστημίου Φρειδερίκος Β΄ της Νάπολης, διαπιστώθηκε ότι, όσο περισσότερο μια νοητική εργασία (απομνημόνευση αριθμών) είναι απαιτητική, τόσο λιγότερο λειτουργεί το DMN.
Επιπλέον, τα άτομα που κατάφερναν να έχουν τις καλύτερες επιδόσεις ήταν αυτά στα οποία το DMN ήταν λιγότερο ενεργό, δηλαδή με μικρότερη δράση ενόχλησης απέναντι στη συνειδητή αυτοσυγκέντρωση που απαιτούσε η εργασία. Συγκεκριμένα, ήταν πιο αποτελεσματικός αυτός που είχε λιγότερο ενεργή την οπίσθια έλικα του προσαγωγίου, που είναι ένας κεντρικός κόμβος του DMN. «Αυτή η περιοχή ελέγχει τις πιο ενδόμυχες όψεις της σκέψης, αυτές που εξαρτώνται λιγότερο από το γύρω περιβάλλον», εξηγεί ο Εσπόζιτο.
Όμως ο ρόλος της σκοτεινής ενέργειας είναι πιο σύνθετος. Δεν περιορίζεται στο να μας αποσπά από τον εξωτερικό κόσμο, αλλά μπορεί επίσης να βελτιώσει τις νοητικές επιδόσεις μας. Πώς εξηγείται αυτό;

Πηγή: Focusmag.gr

Η πίστη σώζει… από τον πόνο.

Όταν ένα ασθενής πιστέψει και είναι αισιόδοξος ότι το φάρμακο που παίρνει θα τον ανακουφίσει ή θα τον θεραπεύσει, τότε...


το φάρμακο είναι περισσότερο αποτελεσματικό. 

Αντίθετα αν είναι απαισιόδοξος, τότε η αποτελεσματικότητα του φαρμάκου μειώνεται ή μπορεί να εξουδετερωθεί τελείως.


Το πείραμα έγινε σε 22 υγιείς ανθρώπους με ένα ισχυρό παυσίπονο (το remifentanil) που το έπαιρναν με ενδοφλέβια ένεση. Οι ίδιοι «μετρούσαν» τον πόνο από ένα κάψιμο στο πόδι σε κλίμακα 1 με 100.

Πριν τον φάρμακο ο πόνος αναφέρθηκε στο 66. Μετά την χορήγηση –αλλά χωρίς να το ξέρουν οι άνθρωποι- ο πόνος αναφέρθηκε στο 55. Και όταν έμαθαν ότι παίρνουν το φάρμακο, ο πόνος υποχώρησε στο 39. Όταν τους είπαν ψέματα ότι σταμάτησαν να τους το χορηγούν, ο πόνος έφτασε στο 64.
Είναι προφανές ότι ο εγκέφαλος μπορεί να κάνει το φάρμακο πιο αποτελεσματικό ή να εμποδίσει την δράση του. Η Ιρέν Τρέϊσι δηλώνει: "Η επίδραση των προσδοκιών είναι αρκετά ισχυρή για να αυξάνει σημαντικά τα οφέλη από ένα φάρμακο, αλλά επίσης είναι δυστυχώς αρκετά ισχυρή για να αντισταθμίζει την αναλγητική δράση. Είναι εντυπωσιακό. Είναι ένα από  τα καλύτερα παυσίπονα (το remifentanil), παρόλα αυτά ο εγκέφαλος μπορεί είτε να αυξήσει την αποτελεσματικότητα του φαρμάκου, είτε να την εξουδετερώσει εντελώς".

Οι θετικές σκέψεις λοιπόν, η αισιοδοξία και η πίστη βοηθούν τα φάρμακα να «πιάσουν». Τόση είναι η δύναμη του εγκεφάλου που συχνά  ο ασθενής αν πιστεύει, μπορεί να ανακουφιστεί από εικονικό φάρμακο (placebo), ενώ αντιθέτως μπορεί αν δεν είναι αισιόδοξος να ακυρώσει τη δράση ενός ισχυρού αληθινού αναλγητικού (nocebo).
Η αποτελεσματικότητα λοιπόν του φαρμάκου, εξαρτάται από τη διάθεση και τις σκέψεις του εγκεφάλου. Και σ΄αυτήν την περίπτωση, η αισιοδοξία και η πίστη βοηθάνε πολύ. Όπως και σε τόσα άλλα στη ζωή μας!

Το τέλος μιας «εθνικής κατάθλιψης»

ehtniki_katathlipsiΠολλές φορές ο σχηματισμός εικόνων στην φαντασία μας, μπορεί να κάνει πολύ πιο κατανοητό το νόημα των λέξεων. Είναι επομένως σημαντικό να αναφέρουμε  ένα ιστορικό πείραμα της ψυχολογίας, το οποίο μπορεί να «γενικευτεί» σχετικλα με το πώς αντιδρούν  οι άνθρωποι απέναντι σε εξωτερικά γεγονότα - ερεθίσματα. Ένα πείραμα «σκληρό», για όλους τους φιλόζωους,  καθώς έγινε πάνω σε ζώα, συγκεκριμένα σε σκύλους, ενδεικτικό όμως αυτών  που δυστυχώς βιώνουν πολλοί άνθρωποι.

Το πείραμα αυτό αναφέρεται στην κατάθλιψη, η οποία μπορεί να προκληθεί στον άνθρωπο, από ερεθίσματα-πληροφορίες που αυτός λαμβάνει από το περιβάλλον. Τα ερεθίσματα αυτά ισοδυναμούν στο ανθρώπινο μυαλό, όσον αφορά την αντίδραση που προκαλούν, με την επίδραση των ηλεκτροσόκ  που δέχθηκαν τα ζώα στο συγκεκριμένο πείραμα.  Την κατάθλιψη αυτή την ονομάζουμε «εξωγενή», καθώς δεν «προέρχεται» από κάποια γενετική προδιάθεση του ανθρώπου. Προκύπτει συχνά από την παραμονή σε κατάσταση διαρκούς άγχους, όπως αυτό της επιβίωσης. Το πείραμα αυτό δείχνει ότι αν «ελέγχουμε» το περιβάλλον και επομένως, το τι αντιλαμβάνεται ένα ον για το περιβάλλον του, μπορεί να προκληθεί «τεχνητά» κατάθλιψη, με τα συμπτώματα που την συνοδεύουν, όπως απάθεια, παθητικότητα, απόσυρση από το ενδιαφέρον για την ζωή κλπ.
Στο παρακάτω πείραμα, τα ηλεκτροσόκ που δέχθηκαν τα ζώα, και το γεγονός ότι ήταν επώδυνα και «απρόσμενα» στο πότε θα ξανασυμβούν, δημιούργησαν στα δύστυχα ζώα, μία παρατεταμένη κατάσταση άγχους και υπερδιέγερσης του οργανισμού, ως άμυνα αντίδρασης. Η αναλογία με το άγχος ενός ανθρώπου για το αν, το πώς και το πού θα βρει τα χρήματα για να επιβιώσει, είναι εμφανής.
Αυτό το παρατεταμένο άγχος οδηγεί σε κατάθλιψη, καθώς το μυαλό και ο οργανισμός «κουράζονται» τελικά από την συνεχή υπερδιέγερση (απλουστευμένα υπερένταση) στην οποία βρίσκονται, όταν το μυαλό οποιουδήποτε όντος, δεν μπορεί να βρει έξοδο διαφυγής από την επώδυνη κατάσταση (τα ζώα ήταν παγιδευμένα σε κλουβιά). Το ερώτημα που θα απαντηθεί μετά από την αναφορά του πειράματος, είναι αν το ανθρώπινο μυαλό μπορεί να «πειστεί» ότι βρίσκεται σε ένα «νοητό κλουβί» από το οποίο δεν υπάρχει διαφυγή. Και αν μπορεί να «εμποδιστεί» από το να αντιληφθεί την διαφυγή από το «νοητό κλουβί».


Συγκεκριμένα σκύλοι τοποθετήθηκαν σε χωριστούς θαλάμους, στο δάπεδο των οποίων διοχετευόταν ηλεκτρικό ρεύμα, ανά κάποιο χρονικό διάστημα, με αποτέλεσμα τα ζώα να δέχονται περιστασιακά μικρά ηλεκτροσόκ σε στιγμή που βεβαίως δεν μπορούσαν να προβλέψουν. Στην αρχή του πειράματος τα ζώα προσπαθούσαν να αντιδράσουν, καθώς η αναμονή του επόμενου ηλεκτροσόκ δημιουργούσε άγχος και κατέβαλαν προσπάθεια να το αποφύγουν. Μετά τα πρώτα ηλεκτροσόκ, τα ζώα συνειδητοποιούσαν πως ότι και αν έκαναν δεν μπορούσαν να αποφύγουν τα ηλεκτροσόκ με αποτέλεσμα το «πέρασμα» σε μια παθητική κατάσταση απόσυρσης. Συγκεκριμένα, ήταν πια ξαπλωμένα στο δάπεδο του θαλάμου και δεν κατέβαλαν καμία προσπάθεια να αποφύγουν το ηλεκτροσόκ. Παρ’ ότι «σκληρό» και ως ζωόφιλοι θα χαρακτηρίζαμε άκαρδο το πείραμα αυτό, δείχνει με απτό τρόπο πως το παρατεταμένο άγχος οδηγεί βαθμιαία σε δυσθυμία ή και κατάθλιψη όταν νιώθουμε ότι δεν μπορούμε να αντιδράσουμε, νιώθουμε ότι είμαστε δηλαδή σε ένα «νοητό κλουβί».
Είναι γεγονός ότι το άγχος και το «συστατικό» του, ο φόβος,  μπορεί να είναι πολύ πιο ισχυρό από την άμεση βία. Η άμεση βία, όπως βιώθηκε σε στρατιωτικές δικτατορίες, έχει αποδειχθεί ότι έχει το μειονέκτημα ότι η καταπίεση είναι «εμφανής», ο «εχθρός» επίσης, και η διαφυγή από το νοητό κλουβί, είναι ορατή. Επομένως το ανθρώπινο μυαλό πολύ πιο εύκολα θα ανακαλύψει την «έξοδο» και θα αντιδράσει απέναντι σε αυτήν, καθώς μπορεί έτσι  πιο εύκολα, να μετατρέψει το άγχος σε θυμό, μια υγιής αντίδραση, «αντίδοτο» στην κατάθλιψη.
Το άγχος σε μεγάλο βαθμό, εγκεφαλικά, μειώνει την ικανότητα λειτουργίας της λογικής μας σκέψης. Για τον λόγο αυτό λέμε ότι στις πανελλήνιες εξετάσεις πχ, το υπέρμετρο άγχος μπορεί να εμποδίσει ακόμη και την μνήμη ενός μαθητή να ανακαλέσει πληροφορίες πάνω σε μαθήματα που γνωρίζει. Εμποδίζει και την λογική σκέψη να βρει την αιτία του άγχους επίσης.
Αυτό σημαίνει ότι αν δημιουργήσουμε φόβο, λόγω άγνοιας και μη πληροφόρησης του ανθρώπου γύρω από ένα γεγονός, για παράδειγμα ότι η ζωή του θα πάει χειρότερα αν συμβεί κάποιο γεγονός,  ο άνθρωπος, ή και μια ολόκληρη κοινωνία, μπορεί να νιώσει ότι βρίσκεται σε ένα «νοητό κλουβί», απ όπου δεν υπάρχει διέξοδος, οδηγούμενη σε μία απάθεια και παθητικότητα, τόσο ισχυρών που μπορούν να φτάνουν την βαρύτητα της κατάθλιψης. Τότε ακόμη και μία ομάδα, ή μία κοινωνία γίνεται πια ευάλωτη στο να «ακολουθήσει» την «λύση» που της «υποδεικνύουν.
Μπορούμε για να τονίσουμε την επιβάρυνση του άγχους της οικονομικής κρίσης, να το συγκρίνουμε με το άγχος της επιβίωσης που πέρασε η χώρα μας κατά την κατοχή. Το άγχος σήμερα είναι πολύ πιο μεγάλο, καθώς ο εχθρός, ο κατακτητής ήταν «ορατός».
Σημαντική αντίδραση λοιπόν του σημερινού Έλληνα, ενάντια στο άγχος της επιβίωσης είναι η όσο το δυνατόν αντικειμενική ενημέρωσή του, προκειμένου να «επαναλειτουργήσει» η λογική σκέψη, η οποία είχε παραλύσει από το άγχος και τον φόβο. Ένα κριτήριο για να φιλτράρουμε την ενημέρωση, είναι αν νιώθουμε ότι μας δημιουργεί το συναίσθημα του φόβου, πχ ότι ο άνθρωπος είναι απλά έρμαιο εξωτερικών παραγόντων. Η ενημέρωση αυτή είναι καλό να αποφεύγεται και να αμφισβητείται ως αντικειμενική. Η άγνοια είναι πάντοτε η μητέρα του φόβου. Ο φόβος μπορεί να κάνει το ανθρώπινο μυαλό να «πιστέψει» ότι είναι παγιδευμένο σε μία νοητή φυλακή, ανίκανο να αντιδράσει.. Η κατάσταση αυτή, μπορεί να επηρεάσει και την σωματική υγεία του ατόμου, λόγω της μείωσης της άμυνας του οργανισμού που επιφέρει το παρατεταμένος άγχος και η κατάθλιψη.